Testy temperamentu szczeniąt
Testy temperamentu szczeniąt przeprowadzane są dwukrotnie, pierwszy test – pierwotny – przeprowadzany jest w pierwszych tygodniach życia psa, najczęściej jeszcze u hodowcy, drugi test – wtórny – w wieku 6 miesięcy. Testy temperamentu pomagają określić towarzyskość, lękliwość, niezależność, chęć rywalizacji, ogólną aktywność i ciekawość świata. Wyniki testów mogą pomóc w wybraniu dla psa odpowiedniego domu i/lub ewentualnego przeznaczenia (pies obronny, pracujący, do towarzystwa) oraz sposobu prowadzenia psa w przyszłości, co może pomóc w zapobieganiu ewentualnym problemom behawioralnym psa.
Szczeniakowo
Zajęcia prowadzone dla szczeniąt (między 9 a 16 tygodniem życia) w obecności i przy aktywnym udziale ich właścicieli.
Zajęcia dla szczeniąt w postaci jednorazowego spotkania trwającego 2 godziny, w którym uczestniczy do 8 szczeniąt pomiędzy pierwszym a drugim szczepieniem profilaktycznym. Zajęcia stanowią wprowadzenie właściciela w tematykę związaną z posiadaniem zwierzęcia w domu, wyposażenie w informacje dotyczące profilaktyki, leczenia, zabezpieczania przed endo- i egzopasożytami, potencjalnych problemów behawioralnych oraz żywienia. Zajęcia mają przekazać ogólną wiedzę na temat socjalizacji i zwrócić uwagę na szczególną odpowiedzialność opiekunów, jak również stanowić wstęp do zajęć prowadzonych w ramach Psiego Przedszkola w Akademii Pupila.
Psie przedszkole
Zajęcia prowadzone dla szczeniąt (między 9 a 16 tygodniem życia) oraz dla ich właścicieli.
Psie Przedszkole to cykl spotkań (cały cykl trwa 4 – 6 tygodni, odbywa się jedno spotkanie na tydzień, trwa ono 2 godziny), który jest formą kursu, podczas którego następuje właściwa socjalizacja oraz nauka odpowiedzialnego posiadania zwierzęcia. Miejsce prowadzenia Psiego Przedszkola determinuje jego charakter (istnieje możliwość dostosowania miejsca do potrzeb indywidualnych danej grupy – może to być zakład leczniczy dla zwierząt jak również szkoła posłuszeństwa dla psów). Optymalny czas prowadzenia danej grupy do cztery tygodnie – kurs podzielony jest na cztery bloki.
W swoich założeniach Psie Przedszkole pomaga we wstępnej socjalizacji poprzez sekcję edukacyjną i sekcję praktyczną, pomaga w świadomym i odpowiedzialnym podejściu do kwestii związanej z posiadaniem psa, propaguje wiedzę na ten temat. Inwestycja czasu i środków finansowych zwróci się właścicielowi na przestrzeni życia jego podopiecznego. W skali kraju tak holistyczne podejście do tematu Psiego Przedszkola jest innowacyjnym.
Profilaktyka
Postępowanie profilaktyczne – endopsaożyty i egzopasożyty
Temat najbardziej denerwujący nie – entuzjastycznie – nastawionych – do – zwierząt, ale również odpowiedzialnych właścicieli zwierząt to kwestia dotycząca zanieczyszczenia, jakie powstaje przez psie odchody. Np. w Wielkiej Brytanii wyliczono, że każdego dnia na terenie kraju jest ‘produkowanych’ ok. 1 000 000 kg psich fekaliów. Pomijając, jakże istotną kwestię estetyczną takiego stanu rzeczy, jest ogólnie wiadomym, iż psie i kocie odchody mogą stanowić źródło i siedlisko późniejszych schorzeń i chorób. Właściciele muszą być wyraźnie instruowaniu co do profilaktyki przeciwko endopasożytom (pasożyt wewnętrzny), szczególnie obleńcom Toxara canin i Toxara catis oraz występującym powszechnie tasiemcom Dipylidium caninum i Taenia hydatigena – jest to jedyny sposób, żeby czworonogi pozostały zdrowe, nie narażając tym samym otoczenia. Właściciele winni być również na każdym kroku uczulani na zbieranie i wyrzucanie fekaliów ich podopiecznych do pojemników do tego przeznaczonych, aby utrzymywać bezpieczeństwo w otaczającym nas środowisku.
Wielu właścicieli zwierząt domowych żyje w błogiej nieświadomości, że ich podopieczni są całkowicie uodpornieni na pchły i kleszcze. Żyją w tym przekonaniu do momentu wystąpienia dzikiej plagi lub alergii na pogryzienia tych egzopasożytów (pasożyty zewnętrzne). Rolą pielęgniarza jest ustawiczne przypominanie właścicielowi o całorocznej konieczności chronienia swojego czworonoga przed tymi zagrożeniami. Obecnie na rynku istnieje wiele sposobów zapobiegania pasożytom zewnętrznym.
Szczepienie
Obecny stan rzeczy – fakt, że tak wiele śmiertelnych i siejących zniszczenie w organizmie schorzeń, na które koty lub psy zapadały, występują tak niezwykle rzadko, nastąpiło całkowicie za sprawą programów szczepień i profilaktyki. Niestety nadal wielu właścicieli zwierząt domowych nie zdaje sobie sprawy i nie potrafi zrozumieć, że układ immunologiczny może być chroniony jedynie przez szczepienia profilaktyczne. Odpowiedzialność za edukowanie swoich klientów spoczywa na personelu zakładów leczniczych dla zwierząt. W głównej mierze wysiłki winny być skierowane na upewnianiu się, że szczenięta, samice (suki i kotki) rodzące miały zrobione aktualne szczepienia. Samo szczepienie powinno być zawsze wykonywane przy bardzo dobrym ogólnym stanie zdrowia. Samica, u której planuje się ciążę, powinna być wcześniej odrobaczona, następnie po 2 tygodniach powinna być zaszczepiona przeciwko wszystkim chorobom zakaźnym szczepionką kompleksową. Po 6 tygodniach od narodzin winno się odrobaczyć cały miot, następnie po 1 – 2 tygodniach po odrobaczaniu powinno się zrobić pierwsze szczepienia (np. DP – szczepionka okresu siarowego, w małych dawkach zawiera wszystkie choroby zakaźne), następnie należy wykonać szczepienie przeciwko nosówce i parwowirozie w odstępach 10 – cio dniowych (są różne szkoły dotyczące kolejności, m.in. uzależnione jest to od zagrożenia chorobą na danym terenie). Po raz wtóry, po 10 – ciu dniach od ostatniego szczepienia warto jest po raz kolejny odrobaczyć. Po 10 – 14 – stu dniach szczepi się przeciwko kaszlowi kenelowemu, po następnych 10 – 14 dniach przeciwko coronawirozie. Do szóstego miesiąca życia należy zaszczepić psa przeciwko wściekliźnie – szczepienie to winno być powtarzane co roku (obowiązek ustawowy). Co roku należy (o tej samej porze roku) powtarzać szczepienia profilaktyczne, może być szczepienie szczepionką kompleksową (tzw. szczepienia przypominające), należy pamiętać, aby przed każdym szczepieniem zwierzę odrobaczyć (odrobaczanie powinno następować co najmniej 2 razy do roku, jeżeli częściej to dotyczy to psów predysponowanych).
Sterylizacja i kastracja
Jedna tylko kotka na przestrzeni 5 lat może być odpowiedzialna za przyjście na świat nawet 20 000 młodych, przyjmując, że ma 2 mioty, w każdym 6 kociąt rocznie, w tym 2 kotki. Organizacje działające na rzecz zwierząt biją na alarm nad nieprzemyślanym dopuszczaniem do rozmnażania, prowadząc tym samym kampanie na rzecz powszechnej kastracji i sterylizacji. Kolejnym aspektem przemawiającym na korzyść przeprowadzenia zabiegu kastracji u zwierząt towarzyszących jest zapobieganie tym sposobem schorzeniom związanym z gospodarką hormonalną, takim jak ropomacicze, nowotwory gruczołów sutkowych, nowotwory jąder. Koty i psy winny być również kastrowane ze względów behawioralnych, gdzie taki zabieg może w znacznym stopniu pomóc w zapobieganiu lub zmianie np. zachowań agresywnych czy silnie dominujących. Wykastrowane koty i psy mają niemalże bliską zeru tendencje do włóczęgostwa w poszukiwaniu płci pięknej będącej w okresie rui/cieczki, co zapobiega bezpośrednio zaginięciom w wyniku pobłądzenia lub/i wypadkom w których mógłby nasz niewykastrowany podopieczny uczestniczyć oddając się swoich chuciom. W szczególności koty są podatne na walki między sobą, kiedy nie są wykastrowane. Kastracja zapobiega również rozprzestrzenianiu się m.in. wirusowi kociemu – leukemii.
Krąży wiele mitów dotyczących kastracji i sterylizacji, głównie zrodzonych ze względu na ludzką tendencję do nadawania naszym podopiecznym cech ludzkich, jednakże w znacznym stopniu są one zupełnie bezpodstawne. Na przykład – nie istnieje żadne potwierdzenie na to, że samica (suka lub kotka) musi mieć młode, aby prawidłowo się rozwijać, natomiast kastracja w żaden ujmujący godności sposób nie wpływa na ‘męskość’ samca (psa lub kota), może jedynie pomóc mu się uspokoić i zredukować lub całkowicie wyeliminować agresję. U suk może czasami nastąpić zmiana okrywy włosowej, jednakże tendencja do tycia u zwierząt wykastrowanych/wysterylizowanych może być w sposób bardzo łatwy kontrolowana przez odpowiednią dietę, na rynku gotowych karm dla psów i kotów istnieje cała gama produktów, które pomogą właścicielowi zapobiec ewentualnej nadwadze podopiecznego.
Istnieją pewne rozbieżności, co do opinii kiedy powinien właściciel zdecydować się na zabieg kastracji czy sterylizacji swojego podopiecznego. Dla przykładu – Brytyjskie Stowarzyszenie Lekarzy Weterynarii sugeruje, aby zabieg ten przeprowadzać przed okresem dojrzewania zwierzęcia, twierdząc tym samym, że zabieg w tym okresie jest łatwiejszy do przeprowadzenia i mniej traumatyczny. Zapobiega to również niechcianym ciążom. Wielu lekarzy weterynarii praktykuje wykonywanie zabiegu kastracji i sterylizacji bliżej okresu seksualnej dojrzałości, a w przypadku samic – tuż po pierwszej rui/cieczce
Socjalizacja
Najistotniejszy okres socjalizacji u małych kociąt przypada nas wiek między 2 a 7 tygodniem życia, to w tym okresie kształtuje się relacja kot – człowiek. W roku 1965 zostało przeprowadzone doświadczenie, które polegało na całkowitym odizolowaniu szczeniaków w wieku 4 i 12 tygodni od człowieka, co poskutkowało bardzo dużym poziomem strachu przed człowiekiem u badanych szczeniaków i niemalże wykluczeniem możliwości prowadzenia jakichkolwiek dalszych szkoleń i tresury nad nimi. Zostało zaobserwowane, że pierwsze relacje społeczne kształtują się między 4 a 8 tygodniem, stąd szczeniaki od 4 tygodnia życia winny być poddawane stymulacji i należy umożliwiać kontakty z innymi ludźmi, sytuacjami, miejscami.
Zakład leczniczy dla zwierząt może odgrywać znaczącą rolę we wczesnym stadium socjalizacji szczeniąt. W wielu krajach prowadzone są specjalne zajęcia dla szczeniąt i ich właścicieli (przedszkole dla szczeniąt). Zajęcia te prowadzone są zazwyczaj przez zoopsychologów, podczas tych zajęć szczenięta mają możliwość zapoznania się z zakładem leczniczym i personelem weterynaryjnym (pozwala przyzwyczaić się szczeniakowi do późniejszych wizyt w zakładzie), umożliwia się w kontrolowany sposób kontakt z innymi szczeniakami i ich właścicielami, klienci uzyskują podstawową wiedzę na temat opieki nad zwierzęciem, na temat jego pielęgnacji, obowiązkowych szczepień, żywienia, kastracji/sterylizacji, profilaktyki i zapobiegania endopasożytom i egzopasożytom, opieki dentystycznej i szybkiego rozpoznawania potencjalnych syndromów wskazujących na zaburzenia w rozwoju i zdrowia podopiecznego, jego zachowań.
Trening i kontrola
Posiadanie psa powinno być czystą przyjemnością i wspaniałym doświadczeniem, może to zostać osiągnięte jedynie dzięki pełnemu programowi treningowemu. Wszystkie psy powinny być nauczone podstawowych zachowań komend, takich jak przychodzenie do nogi, siadanie, kładzenie się, zostawanie i zostawienie czegoś – to pomoże nie tylko łatwiej funkcjonować psu i właścicielowi, ale zapewni bezpieczeństwo, tak psu, jak i właścicielowi. Tresura może zapobiec problemom behawioralnym i wzmocnić więź właściciela z psem. Najlepszym sposobem treningu jest nauka przez pozytywną stymulację i wzmacnianie pozytywnych zachowań psa. Wielu doświadczonych właścicieli decyduje się na tresowanie psa samemu, ale w takiej sytuacji personel zakładu leczniczego powinien być przygotowany na konsultacje i doradzanie oraz udzielenie informacji na temat dostępnych w okolicy szkół.
Zwierzę, które jest pozostawione bez kontroli może stanowić niebezpieczeństwo dla samego siebie, dla ludzi znajdujących się w jego otoczeniu, ale również dla środowiska. Już w 1951 roku w Wielkiej Brytanii odnotowano 75 000 wypadków drogowych spowodowanych przez psy, w wypadkach tych 3000 osób odniosło rany a 23 osoby zginęły. W wielu krajach Europy Zachodniej problem ten jest permanentnie zwalczany, począwszy od odpowiednich regulacji prawnych, przez odpowiednie działania prewencyjne. Niestety w Polsce ten problem istnieje, liczba bezdomnych czy włóczących się psów jest nadal zbyt wysoka.